Zupa krem z pieczonych pomidorów

🥣 Zupa krem z pieczonych pomidorów z mozzarellą i bazylią to pomysł na zupę pełną smaku i prostą w wykonaniu🍅🧄🧀

Zupa krem z pieczonych pomidorów to klasyka w najlepszym wydaniu. Aromatyczna, lekko słodka, z nutą czosnku i bazylii, a do tego aksamitna mozzarella, która rozpływa się w gorącym kremie.

W kuchni mojej Rodziny, gdzie zapach świeżych ziół mieszał się z nutą starej, dębowej szafki, niejednokrotnie rodziły się potrawy, które stawały się natychmiastowymi klasykami. Jednak żadna nie zyskała statusu tak legendarnego, jak „Zupa Przełomu” – niepozorny krem, który powstał z konieczności, a stał się symbolem domowego ciepła i kreatywności.

Zupa krem z pieczonych pomidorów skąd pomysł?

Jej historia zaczęła się pewnej szarej, marcowej soboty. Za oknem panowała typowa dla przedwiośnia aura — ani zima, ani wiosna, a lodówka świeciła resztkami z obiadu i zapasami z targu. Babcia, mistrzyni improwizacji, spojrzała na blat. Miała: pół pęczka młodej włoszczyzny, trzy przejrzałe pomidory malinowe, które przeżyły upadek z parapetu, kawałek zapomnianego sera pleśniowego i to, co stanowiło iskrę – niezwykle intensywny, drobiowy bulion z poprzedniego dnia, gotowany na kościach z ogniska.

Zupa nie miała być eleganckim kremem; miała być sycąca i szybka. Babcia, z tą jej beztroską pomysłowością, postanowiła połączyć dwa światy. Zaczęła od podsmażenia włoszczyzny, co nadało jej słodkości i głębi. Następnie wrzuciła pomidory i zalała całość bulionem, dodając odrobinę białego wina, które zostało po zeszłorocznym Sylwestrze.

Prawdziwy „przełom” nastąpił jednak w trakcie blendowania. Zupa krem z pieczonych pomidorów wydawała się zbyt wodnista i zbyt „prosta”. Wtedy Babcia, z błyskiem w oku, wrzuciła do gorącego garnka ten kawałek zapomnianego sera pleśniowego. Ser, z jego słoną, ostrą nutą, natychmiast się rozpuścił, nadając zupie niebywałej kremowości i głębi umami. Konsystencja zmieniła się z cienkiej w aksamitną, a smak z miłego w niezapomniany.

Ostatnim szlifem było podanie. Zupa została podana z domowymi grzankami i dużą ilością świeżo posiekanej natki pietruszki, która wprowadziła żywiołową, zieloną nutę, przełamującą ciężar sera.

Tego dnia nikt nie pytał, co to za zupa. Wszyscy po prostu jedli, a potem pytali o dokładkę. Od tamtej pory „Zupa Przełomu” stała się rytuałem. Nie jest zupą z przepisu – jest zupą z intuicji. Zawsze musi być w niej baza z pieczonych lub podsmażonych warzyw, esencjonalny bulion i ten jeden, szokujący składnik, który nadaje jej charakteru – najczęściej jest to właśnie ser pleśniowy lub kawałek wędzonego boczku.

Historia jej powstania jest dowodem na to, że w najlepszej kuchni przypadek i resztki mogą stworzyć coś absolutnie wyjątkowego. Dziś, kiedy czujemy się zmęczeni lub przytłoczeni, prosimy o „Zupę Przełomu”, która zawsze smakuje jak powrót do tamtej marcowej soboty.

Jestem pod wrażeniem, że z pomidora możemy zdziałać takie cuda! Pomidor to niezwykłe warzywo a właściwie to owoc.